Anne Babanızı Notla Değerlendirmeyin

Hep anne babalara anlatıyoruz, çocuğunuzu notla değerlendirmeyin, sonuca değil sürece odaklanın, çocuğun başarı ya da başarısızlıklarına değil çabasına vurgu yapın diye. 
 


Aynısı ebeveynler için de geçerli. Erişkinlikte birçok problemle ilgili kökene indiğimizde karşımıza anne babalarımızın yetiştirirken yaptığı doğrular ve yanlışlar çıkabiliyor.  Özellikle yanlışların hayat akışında yarattığı zorluklar sizi çok yoruyorsa onlara karşı öfkeli ve suçlayıcı da olunabiliyor. Bazen yüzlerine doğrudan bazen de sadece terapi odasında çıkıyor bu öfke saklı gizli, ama ilişkileri derinden zedeler şekilde. Ancak ebeveyn kaynaklı yaşananlar zorluklar da bir "sonuç" aslında. Bu onların çabalamadığı, iyi birer ebeveyn olmaya çalışmadıkları, çocuklarının iyiliği için uğraşmadıkları anlamına gelmeyebilir.


Ellerinden gelen, kapasiteleri, inançları ve bilgileri doğrultusunda bir şeyler yapmaya çalışmış olabilirler. Sonuç kötü de olmuş olabilir. Ancak onlar da bizim gibi fani, hata yapan genç erişkinlerdi bir zamanlar. Ve aynı bizim gibi kendi ebeveynlerinin hatalarının bir kısmını tersine çevirmeye çalıştılar, bir kısmını inanarak, bir kısmını farkında bile olmadan tekrarladılar. Fal bakabilme ve geleceği görme imkanları olsaydı sizce yaparlar mıydı? Hata yaptıklarını kabul de etmeyebilirler hala maalesef. Bu kabul etmesi en zor hata çünkü, dönüşü yok, sonuç en kıymetlinizle ilgili, mutsuzluğu ile yine üzülüyorsunuz, siz kendinizce çok çabalamışsınız ama bir şekilde boşa gitmiş ve de taktir edilmiyorsunuz. Her iki taraf için de düş kırıklığına neden olabilir. 

 


Bugünün erişkinleri ve belki genç ebeveynleri de olarak, önce artık erişkin olduğumuzu kabul etmek ve artık ebeveynleri suçlamayı bırakarak kendi sorumluluğumuzu elimize almak (belki kendi ebeveyniniz yapabilseydi bir şeyler değişebilirdi bile), bu sorumluluk bilinci ile yaralarımızı terapi ve birçok süreç ile sarmak (bu sadece ve sadece bize ait), ebeveynlerimizin de bir zamanlar bizim gibi olduğunu, yaralı olabileceğini, o zamanlar ruhsal ilk yardımın bu kadar yaygın olmadığını sindirmek, ebeveynlerimizin de hata yapmaya hakkı olan/yapabilen erişkinler olduğu ve çocuklukta yüceleştirdiğimiz süper güçleri/kusursuzlukları olmadığı ile barışmak, iyi niyetli ama kötü sonuçlanan çabalarını yine de taktir etmek, çocukları başka çocuklarla karşılaştırmanın yanlış olduğu gibi ebeveynleri de başka ebeveynler ile karşılaştırmamak gerekiyor. En azından tüm bunlar için çabalamak, çünkü biz de hata yapan ve çabalayan fanileriz değil mi? 

 


Bu bitmeyen döngüde yine de bugünün çocukları da kendi yaralarını saracak yarının erişkinleri olarak, sargılı ve çabalayan ebeveynlerine rağmen. Doğanın döngülerinden sadece biri daha...

 


Bugün hatalarınız için kendinizi, dün için ebeveynlerinizi affedin.

  • Grey Facebook Icon
  • Grey Instagram Icon
  • Grey Twitter Icon

@caddeterapi

  • Grey Facebook Icon
  • Grey Instagram Icon
  • Grey Twitter Icon

@draycacan

Sitedeki yazılar toplumu bilgilendirme amacıyla yazılmıştır. Hastalıklarla ilgili, teşhis ve tedavi amaçlı kullanılamaz. Sitede yer alan yazıların her türlü yayın hakkı Ayça Can Uz' a aittir.
Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu'na göre yazılı izin alınmadan söz konusu yazıların herhangi bir bölümü veya tamamı iktibas edilemez veya herhangi bir usul ile çoğaltılamaz.