Do I have ADHD?
Which of the common experiences associated with ADHD do you have?
missing or overlooked details
careless mistakes
Difficulty focusing during long activities such as attending lectures.
inability to continue listening
easily and constantly distracted
The concept and management of bad times
inability to organize
misplacing items
forgetfulness
to feel restless
feeling of unease
The need to move even in a place where one should be quiet and motionless.
talking too much
impatience
interrupting people while they are speaking or completing their sentences
How is ADHD diagnosed?
Identifying the distinguishing signs and symptoms of ADHD in adults can be challenging. No single test can confirm the diagnosis. To make a diagnosis:
A physical examination and some laboratory tests are necessary to help rule out other possible causes of your symptoms .
Information is collected by asking you questions about current medical issues, your personal and family medical history, and the history of your symptoms.
ADHD diagnostic and rating scales or psychological tests, which can help us gather and evaluate information about your symptoms, may be administered to you and family members such as your spouse and parents.
When should you consult a doctor?
If any of the listed symptoms consistently disrupt your life and cause you distress, you may want to consult a mental health professional to determine if you have ADHD. Only psychiatrists can diagnose and oversee treatment for ADHD.
Other Psychiatric Disorders Commonly Seen in People with ADHD
Comorbid mental disorders are common in adults with ADHD. It is estimated that 13% of adults with ADHD experience comorbid depression, and 25% experience comorbid anxiety disorder.
1. Co-occurring mental health conditions (substance use disorder, severe depression, anxiety, etc.) can make diagnosing ADHD more difficult.
2. Co-occurring mental disorders (e.g., borderline personality disorder) can mimic ADHD and lead to misdiagnosis.
3. They can lead to ADHD being overlooked because it is often only referred for as a comorbid diagnosis.
4. Missed ADHD diagnoses can complicate the treatment of co-occurring mental disorders, and often present with a treatment-resistant appearance due to untreated ADHD.
Unfortunately, we see that ADHD is often overlooked in applications, and individuals with ADHD are incorrectly or incompletely diagnosed with borderline personality disorder or even bipolar disorder. Besides the labeling, the inability to find the truly correct treatment can create despair in individuals with ADHD. Even if there is a co-occurring personality disorder, the chaotic life and negativity experienced due to untreated ADHD can exacerbate the symptoms of the co-occurring disorder and lead to it being classified as resistant or severe by someone who is not an expert in ADHD.
In adulthood, individuals often seek professional help due to anxiety, depression, or even burnout syndrome that often accompany ADHD. Because they describe anxiety or depressive symptoms as complaints, the ADHD diagnosis may remain undetected unless the specialist also suspects and inquires about these symptoms. Therefore, a thorough psychiatric examination is essential.
Anxiety Disorder Associated with ADHD
25-50% of individuals with ADHD have a comorbid anxiety disorder. 31% of individuals with ADHD also meet the criteria for Generalized Anxiety Disorder (GAD). While anxiety disorders are seen in 5-15% of children, this rate increases to 15-35% in children with ADHD. 27% of children with ADHD have more than one anxiety disorder. Agoraphobia, simple phobias, separation anxiety disorder, social phobia, and OCD are more common in children with ADHD.
There is a complex and powerful relationship between ADHD and anxiety. Estimates suggest that 50% of people with ADHD experience anxiety at some point in their lives. The risk for almost all anxiety disorders is higher in people with ADHD. Furthermore, ADHD and anxiety share similar symptoms, which can lead to diagnostic confusion, especially when both are present.
The inattentive type of ADHD appears to have higher rates of comorbid anxiety, which can present a particularly complex clinical picture. Anxiety accompanying inattentive ADHD is the most difficult to differentiate diagnostically. Without hyperactivity, it can be especially challenging for clinicians to distinguish whether inattentiveness stems from anxiety or from difficulty regulating attention due to ADHD. Therefore, individuals with both anxiety and ADHD are often diagnosed later than those without anxiety issues.
Another challenge is that ADHD is often accompanied by secondary anxiety (anxiety related to ADHD difficulties), unlike generalized anxiety disorder. Secondary ADHD anxiety involves worrying about difficulties with executive functions (worrying about school and work, missing details, stress stemming from difficulties managing schedules, time, and tasks, etc.).
While anxiety secondary to ADHD is often linked to executive functions (finance, health, relationships, school, and work), generalized anxiety disorder accompanying ADHD is more general and pervasive. Individuals with generalized anxiety experience uncontrollable worry most days; this worry is disproportionate to the actual stressor.
If anxiety is also present, this can worsen ADHD symptoms. Anxiety can curb impulsivity and hyperactive behavior but can exacerbate inattention. Individuals with ADHD who have anxiety disorders tend to have more severe anxiety symptoms, an earlier age of anxiety onset, and more comorbid mental health diagnoses and substance use problems compared to individuals without ADHD who have anxiety disorders. The presence of anxiety may also predict a poorer response to stimulant medications used in ADHD treatment.
Anxiety management for individuals with ADHD... Click to read
DEHB ile Birlikte Görülen Sosyal Fobi
Herhangi bir anksiyete bozukluğu DEHB ile birlikte görülebilir, ancak sosyal anksiyete bozukluğu (SAB) (sosyal fobi olarak da günlük konuşmalarda isimlendirilir) en yaygın olanlardan biridir. Tahminler farklılık gösterse de, araştırmalar erişkin DEHB'li kişilerin yaklaşık %30'nun SAB yaşadığını göstermektedir ve DEHB eşlik eden psikiyatrik bozukluklarının arasında en sık görülenidir.
SAB belirtileri:
• Başkalarının önünde utangaçlık
• Başkalarının sizi yargılayacağına dair aşırı korku
• Bir olaydan önce günlerce veya haftalarca endişelenme
• Sosyal etkileşim gerektiren durumlardan kaçınma ve sosyal bir durumda yoğun rahatsızlık duyma
• Başkalarıyla konuşmayı minimumda tutma
• Arkadaş edinme veya arkadaşlık sürdürmede zorluk
• Sosyal bir durumda titreme, kızarma, mide bulantısı veya terleme gibi panik ataklar
• Başkalarıyla konuşmada zorluk
SAB olan herkes tüm belirtileri yaşamayabilir. Bazı kişiler sadece bir tür durumda belirtiler sergilerken, diğerleri çeşitli sosyal durumlarda birden fazla belirti yaşayabilir. Her kişi için tetikleyici sosyal durumlar da farklı olabilir. Bazı insanlar umumi tuvaleti kullanmakta veya yemek sipariş etmekte zorluk çekebilirken, telefon görüşmesi veya hatta sunum yapmakta sorun yaşamayabilir. Bazı durumlarda, bu belirtiler DEHB belirtileriyle örtüşebilir veya onlara benzeyebilir.
Dürtüsellik, odaklanma güçlüğü ve unutkanlık gibi DEHB belirtileri, sosyal etkileşimleri öngörülemez ve zorlu hale getirebilir. Birini kesintiye uğratmaktan veya konuşmalar sırasında dalıp gitmekten endişe duymak utanç veya hayal kırıklığına yol açabilir. Bu deneyimler, her an hata yapma riski olduğunun hissedilmesine neden olabilir ve sosyal kaygıyı artırır.
DEHB'li bireyler sosyal ipuçlarına dikkat etmekte de zorluk çekebilirler, bu da ilişki kurma ve sürdürme zorluklarına neden olabilir. Sosyal ipuçlarını olumsuz okumaya meyil yani "Reddedilme Duyarlılığı" DEHB'de sık görülür. DEHB'li birey tarafından "algılanan" reddedilme veya eleştiriye karşı yoğun bir duygusal tepki yaşanır ve bu durum sosyal etkileşimleri daha da riskli hale getirebilir. Bir konuşmada görmezden gelindiğini düşünmek veya tarafsız bir geri bildirimi taraflı almak gibi sosyal hatalar, kişi üzerinde yıkıcı bir etki yaratabilir.
DEHB'nin belirtilerinden biri olan bir görevden başka bir göreve esnekçe geçememek, küçük olayların üzerinde uzun uzun durup başkaları tarafından nasıl göründüğünün düşünülmesine neden olabilir. Yanlış anlaşıldığını hissetmek, yargılanmak veya sosyal hatalar yapmaktan endişe duymak, yetersizlik duygusuna yol açabilir. Reddedilme veya eleştirilmeye karşı artan duyarlılık, sosyal ortamlardan kaçınmaya ve kaygının daha da güçlenmesi döngüsüne neden olur, olumlu sosyal deneyimlerin kurulmasının önüne geçer.
DEHB ile ilişkili hiperaktivite ve dürtüsellik, sosyal etkileşimler sırasında dürtüsel davranışlara yol açabilir. Bu davranışlar sosyal açıdan uygunsuz veya rahatsız edici olabilir, potansiyel olarak olumsuz sosyal tepkilere yol açabilir ve sosyal kaygıyı tetikleyebilir. Çocuklukta alay edilme, zorbalığa maruz kalma veya başka şekillerde sosyal olarak dışlanma riskini artırır.
Konuşurken bir kelimeyi bulamama herkesin zaman zaman yaşadığı bir deneyimdir ancak DEHB'si olan kişilerde bu durum farklı bir boyut kazanır. İnsanlar bunu "dilimin ucunda" olarak genellikle tanımlarlar. Bu deneyim, özellikle sık sık yaşandığında, genellikle hayal kırıklığına yol açar. DEHB'si olan kişiler, ne söylemek istediklerini biliyor olsalar bile, belirli kelimeleri zamanında hatırlamakta zorluk çekebilirler. Bu zorluk, aile, arkadaşlar, iş arkadaşları ve hatta yabancılarla olan etkileşimleri etkiler ve zamanla iletişimi zor bir görev haline getirebilir. DEHB'li yetişkinler, düşüncelerini paylaşmaktan kaçınabilir veya sosyal ortamlarda utanç duyabilirler. Ayrıca, hazırlıksız veya bilgisiz olarak algılanmaktan endişe duyabilirler ve bu da işyerinde özgüvenlerini etkileyebilir. Cocuklar için işe sınıfta sorunun cevabını bilse veya paylaşacak değerli fikirleri olsa bile katılımdan kaçınabilirler, bu da notlarını ve aidiyet duygularını olumsuz etkileyebilir.
Sosyal kaygı sosyal durumlarda olası olumsuz sonuçlara odaklanırken, DEHB bu düşüncelerin hızlanmasına katkıda bulunarak, sosyal kaygıyı daha da şiddetlendirir. DEHB ile ilişkili dikkat ve organizasyon güçlükleri, okul veya iş ortamlarında zorluklara yol açabilir ve bu da performans kaygısına katkıda bulunabilir. Bu kaygı, kişinin performansına göre yargılanmaktan korktuğu sosyal durumlara da yayılabilir.
SAB yaşayan DEHB'li bireyler için stratejiler... okumak için tıklayın
Am I diagnosed with ADHD or Borderline Personality Disorder?
IPD and BPD can be similar in some ways. Common characteristics between the two conditions include:
Impulsivity: Impulsive behaviors are seen in both BPD and ADHD. Making sudden decisions and engaging in risky behaviors are frequently observed in both diagnoses.
Emotional instability: Sudden emotional fluctuations, prominently seen in BPD, can also occur in some individuals with ADHD. However, in ADHD, this is not as intense or persistent as in BPD.
Relationship difficulties: Individuals with both diagnoses may experience difficulties maintaining relationships. However, the causes and manifestations of these difficulties differ.
There are significant differences between BPD and ADHD, and understanding these differences is crucial for an accurate diagnosis:
Emotional intensity: In BPD, emotional instability is excessively intense and prolonged. In ADHD, emotional fluctuations may occur, but they are shorter in duration and less intense.
Relationships: In IPD, relationships are based on a lack of trust and fear of abandonment, whereas in ADHD, relationship problems are more related to attention deficit or inability to focus.
Attention and focus: Attention and focus problems are prominent in ADHD, but these symptoms are not as prominent in BPD. Emotional and relational problems are more dominant in BPD.
Behavioral and psychological origins: While BPD is often linked to emotional injuries or traumas from childhood, ADHD has more of a neurodevelopmental basis.
DEHB'de Duygusal Düzenleme Becerilerini Geliştirme
Duygusal düzensizlik sinir bozucu olabilir, ancak yardımcı olabilecek bazı teknikler var.
Tek bir beceri veya birden fazla tekniğin birleşimi sizin en pratik yaklaşım olabilir; deneyerek hangilerinin size uygun olduğunu öğrenebilirisiniz.
1. Bir Adım Geri Atın ve Duygularınızı Adlandırın:
DEHB ve duygusal düzensizlik sorunu olan kişiler, aynı anda birçok farklı duyguya kapılabilirler ve bazen tam olarak ne hissettiklerini belirlemekte zorlanabilirler. Kendinizi bunalmış hissediyorsanız ve duygusal bir patlama yaşama ihtimaliniz varsa, bir an durup geri adım atın ve duygularınızı tanımlamaya çalışın. Örneğin, bir şeyden dolayı hayal kırıklığına uğradığınızı ve başka bir şeyden dolayı gergin olduğunuzu fark edebilirsiniz; bu iki duygunun birleşimi, sizi zorluyor olabilir. Duygularızın farkına vardığınızda, ilişkili düşünceleri, tetikleyicileri, temel inançlarınızı belirlemek kolaylaşır.
2. Tetikleyicilerinizi Belirleyin:
Ruh halinizdeki dalgalanmalara neyin sebep olduğunu daha iyi anlayabilmek için tetikleyicilerinize ve kendiniz ve ilişkileriniz ole ilgili inançlarınıza dikkat edin.
3. Yazın:
Bazı insanlar için duygularını konuşmak yerine yazmak daha kolaydır. Duygularızı, tetikleyicileri, düşüncelerinizi yazdığınız bir günlük tutmak, ruh halinizdeki kalıpları (inançlarınızı ve işlevsiz baş etme modlarınızı) belirlemenize, takip etmenize ve çözüm üretmenize yardımcı olabilir.
4. Tepki Vermek Yerine Egzersiz Yapın:
Çoğu zaman, duygularını kontrol etmekte zorlanan insanlar, genellikle o anın heyecanıyla hızlı ve düşüncesizce tepki verirler. Özellikle kızgın veya üzgün hissediyorsanız, tepki vermeden önce zihninizi boşaltmaya çalışın. Bunu yapmanın iyi bir yolu egzersiz yapmaktır. Dans etmek de egzersizin bir formu olarak kullanılabilir. Egzersiz sadece genel ruh sağlığınıza yardımcı olmakla kalmaz (özellikle eşlik eden depresyon veya anksiyetenizi rahatlatır), aynı zamanda sakinleşmek, durumu değerlendirmek ve sonraki adımlarınızı düşünmek için zaman kazanmanızı sağlar.
5. Müzik Dinleyin veya enstrüman çalın:
Müziğin kaygı düzeyini düşürdüğü bulunmuştur. Kaygı, ani kararlar ve sosyal izolasyona yol açabilir, bu nedenle hayatınız ve ilişkileriniz üzerindeki etkisini sınırlamak için önlemler almak önemlidir. Klasik müzik sakinleştirici etkisi olduğu için iyi bir seçenektir, ancak bir enstrüman çalmak da rahatlatıcı olabilir.
6. Farkındalık Egzersizlerini Deneyin:
Farkındalık egzersizleri çok yararlı olabilir, ancak size uygun olanı seçmeniz gerekebilir. DEHB olmayan kişiler için işe yarayan sessizliğe odaklanan veya nefes gibi tek bir şeye konsantre olmayı gerektiren bazı egzersizler sizin için işe yaramayabilir.
Bunun yerine hareket temelli meditasyon deneyebilirsiniz.
7. Başa Çıkma Mekanizmalarınızın Bir Listesini Yapın:
Herkesin duygularıyla başa çıkma yöntemi farklıdır. Yürüyüşe çıkmak, bir fincan çay içmek, sevdiğiniz filmler veya dizileri izlemek, yoga, kitap okumak, nasıl hissettiğinizi sesli notlara kaydetmek veya hatta kestirmek gibi size yardımcı olan şeyleri biliyorsanız, bunları yazın ve duygusal hissettiğinizde bunlara başvurun. Moraliniz bozuk olduğunda arayabileceğiniz pozitif ve neşeli arkadaşlarınızın bir listesini hazırlayın.
8. Psikoterapi:
Duygusal biliş, bireylerin kendi ve diğer insanların duygularını anlama ve yorumlama yeteneğidir. DEHB gibi durumlar, bu tür bilişsel yetenekler üzerinde etkili olabilir. Örneğin, duygusal bilişsel becerileri düşük olan bireyler, kendileri ve başkaları arasındaki duygusal sinyalleri yanlış yorumlayabilir veya duygusal durumlarını düzenleyemeyebilirler. Bu, sosyal etkileşimlerde zorluklar yaşamalarına neden olabilir. Ancak, duygusal bilişsel becerilerin geliştirilmesi mümkündür. Örneğin, duyguları tanıma ve yorumlama konusunda kişisel farkındalık, zihinsel ve duygusal refahı artırabilir. Bu nedenle, DEHB gibi durumlarla yaşayan bireyler, duygusal bilişsel becerilerini geliştirmek için DEHB ile çalıian bir ruh sağlığı uzmanından özel eğitim ve destek alabilirler. Bu destek, bireylerin duygusal durumlarını daha iyi anlamalarını ve başkalarıyla daha olumlu ve etkili bir şekilde etkileşime girmelerini sağlayabilir.
Duygusal dengesizlik, kişinin hayatı üzerinde önemli bir etkiye sahip olabilir ve genellikle belirli DEHB belirtileri ile daha da şiddetlenir, bu da DEHB'nin yönetimi ve tedavisini daha da önemli hale getirir. Psikiyatri hekiminin yürüttüğü bir ekip ile birlikte çalışarak duygularınızı yönetmek ve duygusal düzensizliği azaltmak için sağlam başa çıkma stratejileri geliştirmek mümkün.
Is ADHD a treatable disorder?
Some individuals with ADHD may experience fewer symptoms as they age, but some adults continue to experience significant symptoms that interfere with daily functioning.
Therapies that focus on better ways to monitor your behavior can be very helpful. In addition to individual therapy, group therapies or community activities can also be beneficial in improving communication and developing problem-solving skills.
Family members learning about ADHD will significantly improve their relationship with the individual who has ADHD.
What is the mechanism of action of medications used in ADHD treatment?
People with ADHD tend to have lower-than-expected activity in certain brain regions. These affected regions regulate communication between other brain regions, giving you a range of abilities known as "executive functions." These include planning, reasoning, decision-making, and your ability to direct and focus your attention. In ADHD, this is referred to as "executive dysfunction." While not as dominant as dopamine and norepinephrine, altered levels of the neurotransmitters serotonin, glutamate, and GABA also play a role in the symptoms of ADHD.
Dopamine (DA) is a neurotransmitter found in abundance primarily in brain regions involved in reward circuits, learning and memory, and locomotor activity signaling. These regions contain specific D1 and D2 subtype receptors for these functions. First, I'd like to discuss how neurotransmitters work in the nervous system. Neurotransmitters are chemical messengers involved in nerve transmission, and their function is to transmit a specific message from one nerve cell to another. For DA, the function is to transmit the reward signal. In the synapse, the area where two adjacent cells meet and messaging occurs, the first cell releases dopamine, and the second cell attaches to the dopamine via receptors, receiving the message. For controlled messaging, there are also transporters (DATs) in the synaptic cleft that reabsorb excess dopamine.
However, in patients with ADHD, the concentration of dopamine transporter (DAT), which is responsible for the reuptake of DA into presynaptic neurons, is higher. This can cause dopamine levels in the synaptic cleft to decrease before they can exert their effect. Therefore, ADHD is essentially not a dopamine deficiency, but rather an excessive and rapid clearance of dopamine from the synaptic cleft. Medications used to treat ADHD (e.g., methylphenidate, amphetamine salts, and bupropion) act by inhibiting dopamine reuptake, meaning they do not add excess dopamine to the system externally.
Norepinephrine (NE) is the neurotransmitter responsible for performance in tasks requiring sustained attention. In ADHD, norepinephrine transporter (NET) activity is reduced in the frontoparietal-thalamic-cerebellar regions. Methylphenidate, amphetamine salts, and atomoxetine exert their effects by inhibiting NET. Furthermore, methylphenidate exerts its effects on working memory via α2-receptors, where NE binds, while improving sustained attention via α1-receptors.
Guanfacine and clonidine are other ADHD medications that can be used as second-line treatment in resistant cases or as primary treatment depending on the underlying medical condition. Both guanfacine and clonidine exert their effects via α-receptors to which neutrophils bind.
Another neurotransmitter whose role in ADHD is often unknown is serotonin. Low serotonin levels in the blood have been found to be associated with ADHD. Furthermore, serotonin levels in the cerebrospinal fluid show a positive correlation with hyperactivity symptoms. Therefore, some antidepressants that affect the serotonergic system are also considered second-line alternatives in the treatment of ADHD.
Increased glutamatergic activity in the frontal and striatal brain and elevated glutamate levels in the anterior cingulate cortex are associated with increased excitability in ADHD. Furthermore, GABA levels are decreased in the anterior cingulate, somatosensory, and motor cortices in ADHD, which is associated with impaired response inhibition.
Neuroimaging studies, such as MRI, reveal differences in brain structure and functionality, particularly between children with ADHD and neurotypical children. Children with ADHD have been reported to have smaller total intracranial volumes and smaller subcortical brain regions (nucleus accumbens, amygdala, caudate, hippocampus, and putamen), as well as reduced cortical thickness and volume (especially in the frontal, cingulate, and temporal regions, and the fusiform gyrus). Functional Magnetic Resonance Imaging (fMRI) studies primarily observe changes in connectivity within multiple brain networks related to executive functions, attention, emotions, sensory, and motor activities.
How can I cope with ADHD?
Because ADHD is a complex disorder and every person is unique, it's difficult to make recommendations for all adults with ADHD. However, some of the suggestions listed below may help:
At the start of each day, make a list of the tasks you want to complete that day. Prioritize them.
Make sure you don't try to do too much or everything at once. Break down tasks into smaller, more manageable steps.
Leave yourself reminder notes; you can use Post-it notes for this. You can put reminders on the refrigerator, bathroom mirror, in the car, or other places where you'll see them.
You can keep an appointment book or an electronic calendar on your phone/tablet to track appointments and deadlines.
You can carry a small notebook or an electronic device with you to jot down your thoughts or things you need to remember.
Following a consistent daily routine can help you avoid losing items like your keys or wallet.
You can ask for help from your family members or other loved ones.
How can psychotherapy help me with ADHD?
Common types of psychotherapy for ADHD include:
Cognitive Behavioral Therapy (CBT) teaches specific skills to manage your behavior and replace negative thought patterns with positive ones. It can also help you cope with life challenges such as school, work, or relationship problems, and address other mental health conditions like depression or substance abuse.
Marriage Counseling and Family Therapy: This type of therapy can help loved ones cope with the stress of living with someone who has ADHD and learn what they can do to help. This type of counseling can improve communication and problem-solving skills.
In Adult ADHD Psychotherapy:
Learn how to reduce your impulsive behavior.
Develop better problem-solving skills.
Begin to come to terms with past academic, work, or social failures.
Improve your time management and organizational skills.
Improve your self-esteem.
Learn ways to improve your relationships with family, colleagues, and friends.
Develop strategies to control your anger.
Other topics you might be curious about regarding ADHD
What is Attention Deficit Hyperactivity Disorder (ADHD)?
What is the frequency of Attention Deficit Hyperactivity Disorder (ADHD) diagnosis?
Symptoms and Causes
When do ADHD symptoms appear?
Is the cause of Attention Deficit Hyperactivity Disorder (ADHD) known?
What are the potential risks that can increase the severity of ADHD symptoms?